Er is een nieuwe wind op komst in de Sociale Zekerheid en de Welzijnssector. Tegelijk met een enorme bezuiniging op deze onderwerpen, moet het roer om richting de eigen verantwoordelijkheid. Vandaag bespraken we in de Raadscommissie de verordeningen die deze ontmantelingen op gemeentelijk niveau tot werkelijkheid moeten maken. Het viel me meteen weer op dat de discussie over alles ging, behalve de mensen die het zal treffen.

Het CDA beet het spits af in de discussie bij monde van Roelof de Wild. Deze sinds 2000 jaar ingesukkelde partij vond het hoog tijd om de bijstand anders te organiseren. Van vangnet naar springplank, zo klonk het eerste eufemisme. Onder dit mom gaan mensen straks langdurig aan het werk gezet worden met behoud van uitkering. Als we het college mogen geloven kan dat vele jaren achtereen. Hiermee werken deze mensen straks ver onder het Wettelijk Minimum Loon en dat is al behoorlijk karig. De VVD noemde het beleid onvermijdelijk, het is ook hun kabinetsbeleid dat hier lokaal wordt ingevoerd. Het valt me altijd meteen op dat de onderbouwing van dergelijke beweringen uitblijft. In de ogen van de VVD moet de profiteur genaamd uitkeringsgerechtigde zo snel mogelijk aan het werk. Hier is trouwens niks op tegen.

Geen zinnig mens en geen enkele partij inmiddels in Nederland, is niet van mening dat wie kan werken, moet werken. Maar de wijze van redeneren en het over een kam scheren van alle mensen in deze doelgroep, getuigt van weinig inzicht en mededogen. Groen Links leverde de eerste kritiek door bezwaar te maken tegen de benaderingswijze van de doelgroep. Deze mensen worden voortaan ingeschat op hun verdienvermogen. Dat geeft goed de idiotie aan van dit beleid. Met de bezuinigingen als doel achter het voorstel, worden weer allerlei kille managementtermen uit de kast gehaald om het beleid een sociaal tintje te geven.

De PvdA vond dat mensen maar zeer tijdelijk onder het minimum aan het werk gezet mochten worden. Ik was bijna opgelucht, tot ik hoorde dat tijdelijk bij de PvdA maximaal drie jaar is. Drie jaar onder het Wettelijk Minimum werken, dat is niet zeer tijdelijk. Dat is een gotspe, zelfs voor een partij die van links uit steeds meer het midden heeft opgezocht. Hier kwam de managementterm Social Return om de hoek kijken. Het bleek mij niet uit het zinsverband wat dit moest betekenen. Meer afleidende praat dus. Mijn gedachten gingen uit naar de mensen die het hier betreft: Wanneer komen zij in beeld?

Dan Leefbaar Nieuwegein. Jacqueline Verbeek, regelmatig te betrappen op grote domheid, deed er een schepje bovenop. Waarom zou je mensen meer geld geven wanneer ze gaan werken? Ze zijn met de uitkering kennelijk al tevreden. Zij geeft hiermee glashelder aan hoe zij mensen in achterstandssituaties bekijkt. Als profiteurs die gestraft moeten worden voor hun achterstandspositie. Hier zien we wat de optelsom van ondoordachte meningen, gebrek aan empathie en populisme als uitkomst heeft. Achteraan de som, is de mens die onze hulp behoeft, teruggebracht tot halve crimineel die door Leefbaar in het verdachtenbankje wordt gedrukt.

De VVD reageerde op de kritiek over het beleid met de woorden: Het mag geen dwangarbeid genoemd worden! Nee, stel je voor dat we de eufemismen zouden inruilen voor duidelijke taal die iedereen begrijpt! Dan wordt wel heel pijnlijk duidelijk hoe de overheid de burger tegemoet dient te treden in de ogen van de liberalen.

Ik heb mijn mening mogen geven. Mijn conclusie is dat met deze nieuwe Bijstandswet definitief wordt afgebroken wat na de oorlog is opgebouwd om de solidariteit onder de mensen te bevorderen. Vanuit het begrip dat mensen ongelijk zijn, maar wel gelijkwaardig, dienen we de solidariteit te organiseren met elkaar. Zonder rechtvaardige en begrijpende overheid raken we steeds verder van huis. Niemand zit voor zijn lol in de bijstand. Dat gaan de mensen die dit betreft komend jaar extra hard voelen.

Martijn Stekelenburg